In een vorig artikel schreef ik over de zoektocht van mensen naar echte verbondenheid en hoe deze zoektocht soms uitkomt bij schadelijke praktijken, zoals bij groepen en beoefenaars die verbondenheid beloven maar iets heel anders leveren. Wie dat overkomt, blijft vaak achter met een lastige vraag. Wat is verbondenheid dan wél, als het niet dat…

Vorige week schreef ik nog dat een blikseminslag van dichtbij meemaken me niet voorzichtiger maakt. Vandaag, begin van de middag, heb ik dat overtuigend bewezen.Ik had mijn GoPro in de hand, onweer boven mijn hoofd, en was vol goede moed. Je kent me inmiddels. Wat er daarna gebeurde is op video vastgelegd. Ik zal je…

Jarenlang dacht ik dat er iets mis met me was. Dat ontspannen iets was wat andere mensen gewoon konden, als een knop die bij mij simpelweg niet was meegeleverd.Ik heb het geprobeerd. Werkelijk alles.Yoga, bijvoorbeeld. Daar lag ik dan, benen achter mijn oren, terwijl de docent met een stem als gesmolten boter “voel je adem”…

Iedereen kent het wel: dat moment waarop je merkt dat er ergens onder je ribbenkast een hele optocht aan gevoelens staat te dringen om naar buiten te mogen. Onrust, frustratie, irritatie, een vage somberheid waar je de oorsprong niet eens meer van weet. Allemaal staan ze daar netjes in de rij, klaar om eruit te…

Er zijn mensen die tuinieren alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Die op zaterdag nonchalant met een gieter rondlopen, hun tomaten aanspreken met koosnaampjes, en ’s avonds tevreden met modderhanden een glas wijn drinken terwijl ze uitkijken over hun wuivende groente. Ik wilde ook zo iemand zijn. Dat is niet helemaal gelukt,…

Ik heb altijd al het liefst op blote voeten gelopen. Ook buiten. Zeker buiten, eigenlijk. Er is iets aan het directe contact met de grond dat ik moeilijk kan uitleggen zonder te klinken als iemand die net een weekendje yoga-retreat heeft gedaan en daar iets heeft meegenomen wat je niet in een tas stopt. Maar…

Ik had vanmorgen een gesprek dat begon zoals zoveel gesprekken beginnen: met koffie, lichte onderschatting, en iemand die zijn koffie bijna uitspuugde. “Een voedselbos?” zei hij, terwijl er druppels lungo langs zijn kin liepen. “Op je bálkon?” De blik in zijn ogen zei het al: dit mens is gek geworden, of ze heeft te veel…

Er zijn momenten in het leven waarop je jezelf van een afstandje bekijkt en denkt: oké, dit is wie ik geworden ben. Voor mij was zo’n moment de dag dat de doos van het wormenhotel arriveerde. Op de bovenkant stonden de woorden “you are about to open a happy home for your worms”, en ik…

Ik ben niet iemand van labels. Nooit geweest ook. Hokjes voelen voor mij als iets wat je van buitenaf opgelegd krijgt, terwijl de werkelijkheid altijd ingewikkelder is dan wat er op het etiket staat. Dus toen ik besloot mijn nieuwe site De groene heks te noemen, moest ik daar zelf even aan wennen. En toch…

Mijn balkon begint tekenen van overbevolking te vertonen. Waar ooit ruimte was voor een stoel, staan nu twee kweekkassen, een olijfboom met een sterke persoonlijkheid en een groeiend aantal gewassen dat zich niets aantrekt van mijn oorspronkelijke plannen. Het voelde daarom als een volkomen logische volgende stap om het geheel uit te breiden. Zeven dagen…