© De groene heks

Ik ben Eva Krap, een schrijver met een journalistiek verleden dat me heeft geleerd om scherp te kijken, door te vragen en niets zomaar aan te nemen.

Wat me drijft is één ding: het onzichtbare zichtbaar maken.
Dat klinkt misschien groot, maar het is ook heel concreet. Het zit in de mens die iets heeft meegemaakt wat hij nauwelijks onder woorden kan brengen. In de maatschappelijke onderstroom die je voelt maar niet ziet. In de fenomenen die buiten het kader vallen van wat we denken te begrijpen. In de stille verbinding tussen mensen en de natuur die we bijna vergeten zijn.

Ik schrijf over dat alles. Niet omdat het netjes in één hokje past, maar omdat het allemaal over hetzelfde gaat: over wat er leeft onder de oppervlakte, en wat er gebeurt als je het toch probeert te zien.
Ik doe dat zonder een kant te kiezen voordat ik iets begrijp. Maar ook zonder afstand te bewaren als iets me raakt.
Want de mooiste verhalen zijn die waar je niet onbewogen van blijft.

Ik heb deze plek De groene heks genoemd.
Niet omdat ik een label zocht, maar omdat de naam iets dekt wat ik lang niet onder woorden kon brengen. Een groene heks is geen sprookjesfiguur. In de oudste betekenis was zij de vrouw aan de rand van het dorp die zag wat anderen niet zagen. Die verbanden legde tussen wat boven de grond groeide en wat eronder leefde. Die het onzichtbare kende en het vertaalde voor de mensen die het nodig hadden.
Dat is wat ik wil zijn. Met woorden als gereedschap.