Ik ben niet zo van de marketing. Ik word al moe als ik het woord typ. Geen funnel, geen strategie, geen pre-order nu en ontvang een exclusief bonushoofdstuk. Maar ik heb een novelle geschreven die binnenkort uitkomt en waar ik toch graag iets over wil vertellen. Misschien is het iets voor jou, en misschien ook niet.
Het heet Wanneer het bos je naam fluistert.

Het begon, zoals de meeste dingen bij mij beginnen, op een ongelegen moment. Ik stond de afwas te doen toen er ineens een naam in me opkwam: Poppy. Een vrouw die ik nog nooit had ontmoet maar meteen kende. Levendig, aards, het type dat een ruimte binnenkomt en hem warmer maakt zonder er ook maar een seconde over na te denken. Ik had geen idee wat ze me te vertellen had, dus liet ik haar even sudderen.
Later voegde zich daar Wren bij. Journalist. Scepticus. Iemand die haar carrière heeft gebouwd op het ontmaskeren van paranormale hypes, en die daar ook heel goed in is.
Je snapt al waar dit naartoe gaat.

Ik stuurde ze samen de Cranberry Wilderness in – bijna een miljoen hectare bos in West Virginia, ouder dan de dinosauriërs, elektronisch zo stil dat er een zone van dertienduizend vierkante mijl omheen is aangewezen zodat een telescoop er het begin van het heelal kan afluisteren. Een plek waar mensen verdwijnen. Waar de internethypes met de dag wilder worden. En waar de mensen die er hun hele leven wonen over zeggen: de meeste dingen hebben een uitleg. En wat geen uitleg heeft, parkeren we.
Wren is het daar deels mee eens, op het er geen uitleg voor hebben na. Tot dat ene moment…

Het is een psychologisch verhaal geworden, met een bovennatuurlijk randje dat ik bewust klein heb gehouden, want de grote verhalen vind ik altijd minder interessant dan de kleine twijfel die zich vastzet en je niet meer loslaat. Of je als lezer gelooft wat Wren meemaakt, of er een logische verklaring voor verzint, of je schouders ophaalt en verder leest: allemaal goed. Ik heb het open gelaten. Dat leek me eerlijker.

Verder kan ik je vertellen dat er vossen in zitten met relatieproblemen, een bakker die niets wil zeggen, en een gids die dingen weet maar ze niet zomaar vertelt. En dat ik tijdens het schrijven tot de ontdekking kwam dat ik veel meer op Poppy lijk dan op Wren, wat me zowel opluchtte als enigszins zorgen baart.
Als je het leest, hoop ik dat je er iets in vindt dat blijft hangen. Of juist helemaal niets. Dat mag ook.