Vorige week schreef ik nog dat een blikseminslag van dichtbij meemaken me niet voorzichtiger maakt. Vandaag, begin van de middag, heb ik dat overtuigend bewezen.
Ik had mijn GoPro in de hand, onweer boven mijn hoofd, en was vol goede moed. Je kent me inmiddels.

Wat er daarna gebeurde is op video vastgelegd. Ik zal je de details besparen, behalve de details die relevant zijn voor het begrip van mijn situatie: de bliksem sloeg in. Dichtbij. Erg dichtbij. Mijn reactie daarop was, laten we zeggen, niet mijn meest welbespraakte moment.

Wat ik me vooral herinner is niet eens de knal zelf. Het is dat moment erna. Die fractie van een seconde waarin je beseft wat je net hebt meegemaakt en dat het, ondanks alles, ook gewoon grandioos was. Het is rauwe natuur op een paar meter afstand.

Achteraf moest ik vooral lachen om de ironie. Iemand die net een artikel heeft gepubliceerd over haar liefde voor onweer, staat vervolgens alwéér vrijwillig buiten tijdens een onweersbui en is nog verbaasd ook dat de bliksem opnieuw vlakbij inslaat. Je zou denken dat ik inmiddels iets geleerd had. Dat blijkt vooralsnog niet het geval.

Hieronder zie je het filmpje, inclusief mijn uiterst charmante commentaar. Oordeel vooral zelf.
En wie weet blijft het hier niet bij. De weersapp voorspelt vanavond opnieuw kans op onweer.
De camera ligt inmiddels alweer op de lader.