Ik ben niet iemand van labels. Nooit geweest ook. Hokjes voelen voor mij als iets wat je van buitenaf opgelegd krijgt, terwijl de werkelijkheid altijd ingewikkelder is dan wat er op het etiket staat. Dus toen ik besloot mijn nieuwe site De groene heks te noemen, moest ik daar zelf even aan wennen. En toch koos ik hem. Bewust. Dat heeft alles te maken met waarom ik schrijf.

Een frisse start
Mijn vorige site heette De echte mensen. Een mooie naam, en op het moment dat ik hem koos ook een eerlijke. Maar hij gaf me ook iets om me achter te verschuilen. Het ging over mensen, verhalen van buiten en ervaringen die niet per se de mijne waren. Het was veilig. Behapbaar. Maar na anderhalf jaar merkte ik dat ik er klaar mee was om veilig te zijn.
Ik was gegroeid. Mijn schrijven was gegroeid. De vragen die me bezighielden waren groter geworden, persoonlijker, en tegelijk ook universeler. Het werd tijd om een plek te maken die deze lading dekt. Dus geen naam meer waar ik achter kan staan. Maar één waar ik in sta.

Over het woord heks
Ik ben – zoals ik net al zei – normaal gesproken wars van labels. Maar ik koos bewust voor dit woord, en wel om een reden die me na aan het hart ligt: ik leg graag stigma’s bloot.
En op het woord heks ligt een enorm stigma.
Eeuwenlang is het gebruikt als een wapen. Als een manier om vrouwen die buiten de gebaande paden traden te marginaliseren, te bestraffen en tot zwijgen te brengen. Het waren vrouwen die te slim waren, te eigenwijs, te verbonden met de natuur en te weinig behoefte hadden aan goedkeuring. Ze werden heks genoemd alsof dat iets was om bang voor te zijn.

Ik vind het tijd om dat tij te keren.
Want wat is een heks werkelijk? In de oudste betekenis was zij de vrouw aan de rand van het dorp die zag wat anderen niet zagen. Die verbanden legde tussen wat boven de grond groeide en wat eronder leefde. Die de cycli van de natuur kende, de kracht van planten en de wijsheid van de seizoenen. Ze was geen bedreiging. Ze was een gids.
En een groene heks in het bijzonder is iemand die diep geworteld is in de aarde. Niet op een zweverige manier, maar op de meest aardse manier die er bestaat. Iemand die gelooft dat er kracht zit in de verbinding met de natuur, die we als samenleving langzaam maar zeker aan het verliezen zijn. Die niet probeert te beheersen of te exploiteren, maar samen te leven. Die begrijpt dat de aarde geen decor is, maar een systeem waar wij onderdeel van zijn – of we dat nu willen of niet.

Vrouwelijke energie en kracht terug claimen begint voor mij daar. Niet in grote gebaren, maar in de stille overtuiging dat wat van oudsher als vrouwelijk werd weggezet geen zwakheden zijn. Het zijn krachten. Oude krachten, die eeuwenlang zijn weggedefinieerd omdat ze niet pasten in een wereld die waarde meet in productie, controle en zichtbaar succes.

Een groene heks weet dat. Ze werkt niet tegen de stroom in, ze werkt met wat er al is. Ze vertrouwt op wat ze voelt, ook als ze het niet direct kan bewijzen. Ze zorgt voor wat groeit, ook als de opbrengst niet direct zichtbaar is. Ze begrijpt dat rust geen verspilling is, maar een voorwaarde. Dat stilte geen leegte is, maar een ruimte waar iets kan ontstaan.
Dat is de energie die ik opnieuw wil claimen. Voor mezelf, en in alles wat ik schrijf.

Over mijn schrijven
Mijn brein werkt in lagen. Dat heeft het altijd al gedaan, en ik heb er lang mee geworsteld voordat ik het ging zien als wat het is: een gave.
Als ik ergens over nadenk – het nieuws, een gesprek, een fenomeen, iets wat ik tegenkom in het alledaagse – dan kan ik er niet oppervlakkig naar kijken. Ik wil weten wat eronder zit. Wat de verbanden zijn. Wat er psychologisch speelt, wat er maatschappelijk mee samenhangt, wat de wetenschap erover zegt en waar de wetenschap ophoudt en iets anders begint.

Ik leg dwarsverbanden die mensen soms verrassen, en die mij zelf ook blijven verrassen.
Dat is wat ik doe als schrijver. Ik maak het onzichtbare graag zichtbaar.
Of het nu gaat om een mens die iets heeft meegemaakt wat hij nauwelijks onder woorden kan brengen, om een maatschappelijke onderstroom die je voelt maar niet ziet, om een fenomeen dat buiten elk kader valt of om de stille verbinding tussen mensen en de natuur die we bijna vergeten zijn. Het gaat altijd over hetzelfde: wat leeft er onder de oppervlakte, en wat gebeurt er als je het toch probeert te zien?
Ik schrijf dan ook zonder agenda, maar niet zonder betrokkenheid. Kritisch, maar niet cynisch. En altijd met een grote dosis nieuwsgierigheid.

En nu
De groene heks is waar dat alles samenkomt.
Niet omdat ik besloot dat het zo moest, maar omdat ik op een gegeven moment niet meer om de waarheid heen kon. Dat ik altijd al zo in de wereld heb gestaan. Dat die manier van kijken – naar wat onder de oppervlakte leeft, naar wat niet gezegd wordt, naar wat groeit als je het de ruimte geeft – niet iets is wat ik doe, maar iets wat ik ben.
Dat besef vroeg om een nieuwe plek. Eén die niet beschermt, maar blootlegt. Eén die niet omschrijft wat ik misschien ben, maar gewoon zegt wie ik ben. Eén waar ik me niet achter kan verschuilen.

Het heeft me tijd gekost om hier te komen. Jaren van schrijven evenals jarenlange pauzes, van zoeken, van voorzichtig de deur opendoen en weer dichtdoen. Van een naam kiezen die mooi was maar veilig. Van groeien totdat de veiligheid begon te knellen.
Maar hier ben ik dan. Met een naam die even confronterend als bevrijdend voelt. Met een site die geen afstand houdt. Met verhalen die ik wil vertellen omdat ze er toe doen, niet omdat ze netjes binnen de lijntjes vallen.
De groene heks. Het is geen label en geen hokje. Het is gewoon de eerlijkste omschrijving van wie ik al die tijd al was.